Czytelnia

Zmiana poglądu ze strukturalizmu na post-strukturalizm doprowadziła do znaczących zmian w różnych dziedzinach języka, na przykład, do stworzenia teorii ‘śmierć autora', która przerodziła się później w studia nad tłumaczeniem.

Biorąc pod uwagę niestabilność elementów oznaczających i oznaczników, Barthes uznaje, że czytanie tekstów w celu zrozumienia intencji autora lub tego, co autor miał na myśli, używając takich czy innych stwierdzeń, jak i odnoszenie się do źródła znaczenia i autora tekstu (jako twórcy) jest niedopuszczalne (Royle, 2003: 7).

Barthes uzasadnia, że „skoro autorzy tworzą jedynie w systemie językowym, w którym zostali urodzeni lub ukształtowani, nie należy analizować tekstów ze względu na intencje autora, ale tylko i wyłącznie w związku z innymi tekstami: intertekstualnie" (Roman, 2002: 311).

Barthes wyjaśnia, że wobec braku autora, czytelnicy (tłumacz może być jednym z nich) tłumaczą teksty, zestawiając je ze znanymi słowami i zwrotami, istniejącymi twierdzeniami,  znanymi konwencjami, wcześniejszymi tekstami, lub, innymi słowy, z własną, ideologiczną wiedzą ogólną; a tekst nabiera takiego znaczenia, jakie nadadzą mu czytelnicy, a nie takiego, jakie nadał mu pierwszy Autor. (Hermans, 1999: 69) Barthes ogłasza odważnie:. „narodzenie się czytelnika musi stać się kosztem śmierci Autora".

Derrida, kolejny poststrukturalista, nie zwraca uwagi już na oznaczniki, lecz na ciąg elementów oznaczających, jak podkreśla Roman (2002):

"Derrida opiera się na strukturze znaku przedstawionej przez Saussure, ale zmienia go w jednostkę płynną, wskutek czego znaczenie i pisanie składają się wyłącznie z oznaczników. Odnoszą się one jedynie do siebie nawzajem, znaczenie staje się zmienne, ponieważ jakiekolwiek odwołanie się do innego oznacznika powoduje zmianę w nieskończonym ciągu znaczeń.

Takie też znaczenie ma francuskie słowo différence (od czasownika différer, mającego polisemantyczne znaczenie ‘różnić się' i ‘opóźniać'), lub Différance , neologizm stworzony przez Derridę w celu wyrażenia nieokreśloności znaczenia" (str.311).

Według Venutiego (1992), myśliciele poststrukturalizmu są zdania, że oryginał jest sam w sobie tłumaczeniem, niekompletnym procesem przekładu, ciągiem znaczeń z uniwersalnymi elementami oznaczającymi, a proces ten przejawia i komplikuje się podczas kolejnego tłumaczenia ciągu znaczeń na inny język.

Oryginalność obcojęzycznego tekstu przekreśla zatem jego poststrukturalne pojecie. Zarówno tekst obcojęzyczny, jak i tłumaczenie nie są oryginalną jednostką semantyczną; obydwa są pochodnymi, składającymi się z różnych językowych i kulturowych materiałów, co sprawia, że znaczenie jest dwuznaczne i zróżnicowane (str. 7).

W ten sam sposób, ani autor, ani tłumacz jako czytelnik tekstu źródłowego, nie posiadają praw autorskich umożliwiających ostateczne określenie znaczenia; i ‘władza' zawsze pozostanie wspólna, ze względu na nieskończony ciąg znaczeń.

Tekstualność poststrukturalna przedefiniuje pojęcie ekwiwalencji w tłumaczeniu zakładając, że różnorodność tekstów wyklucza proste podobieństwo znaczeń, a stosunek zysków i strat występuje w każdym procesie tłumaczenia (Venuti, 1992: 7-8).