Dziwne tłumaczenia O języku, nacjonalizmie, federalizmie i postkolonializmie w Belgii Dieter Lesage tłum. Wioleta Niemiec Źródło: Państwo federalne Paradoks zjednoczenia Europy jest powszechnie znany. W momencie, gdy Europa zmierza do większej integracji na pewnych płaszczyznach, niektóre państwa członkowskie wydają się być zaangażowane w proces rozpadu. Proces ten obejmuje kilka pojęć: federalizm, konfederalizm, regionalizację, decentralizację władzy, separatyzm. We wszystkich wymienionych wyżej procesach zasadność rzeczywistego państwa narodowego jest całkowicie lub częściowo podana w wątpliwość. Nasuwa się jednak pytanie, czy trendy te są dla państwa narodowego interesującym projektem. Rzeczywiście, coraz częściej suwerenność jest zamierzonym celem, wyraźnym bądź dwuznacznym, polityki regionalnej, która próbuję wyzwolić się z rzekomych kaftanów bezpieczeństwa państwa narodowego. Nierzadko retoryka, z której dla tego celu korzystają regionaliści, przywołuje echa dyskursów, które także dokonały tradycyjnej formacji państwa narodowego.W dalszej części skoncentruję się na specyficznych i mniej znanych aspektach retoryki, która miała wpływ na dezintegrację konkretnego europejskiego państwa narodowego, mianowicie Belgii: odtworzenie antykolonialnych dyskursywnych materiałów rzeczowych w związku z federalną (re)formacją państwa. Unitariańskie państwo belgijskie jest ustrojowym okazem muzealnym. W końcu od 1933 roku Belgia jest państwem federalnym.[1] Federalizm oznacza między innymi, że władze ustawodawcze są częścią składową rządu federalnego i innych rządów i pociąga za sobą częściową decentralizację. Podstawową zasadą federalizmu jest tak zwana zasada pomocniczości (subsydiarności). Często dotyczy ona zarówno sposobu politycznej kontroli rozległych obszarów i równocześnie zmniejszenia powszechnie znanej przepaści pomiędzy obywatelem a polityką na tyle, na ile to tylko możliwe. Według tej zasady szczebel federalny powinien zająć miejsce szczebla regionalnego wyłącznie w przypadku, gdy jest to wymagane w związku ze skutecznością.[2] Faktycznie, nie jest niespodzianką fakt, że skuteczność stała się kluczowym słowem w dyskusjach dotyczących podziału władzy pomiędzy szczeblem federalnym i szczeblem sfederalizowanych jednostek w konkretnych państwach.
Nierzadko sfederealizowane szczeble żądają uprawnień do działania skuteczniej niż władze na poziomie federalnym w celu odsunięcia władzy od tych drugich.[3]
|
